Heidelberg

En toen kreeg ik vraag : WAT doe je in vredesnaam in Heidelberg ?

Het lijkt alsof ik altijd maar op reis ben en niets is minder waar. Om heel eerlijk te zijn: ik heb een grote hekel aan reizen, weg zijn van huis, van mijn vertrouwde omgeving, afscheid nemen…

Maar op dit moment ben ik dus in Heidelberg en volg de module ‘Health and Rights’ om mijn opleiding te completeren.

Zeer informatief, hoe is de wet geregeld – internationaal, nationaal – en daarnaast: hoe gaat het in de praktijk? We bestuderen dus – gezien vanuit de rechten van de mens – onze rechten op gezondheidszorg. En geloof me, dit betreft een breed scala aan rechten en plichten! We behandelen de problematiek vanuit de theorie en de praktijk. En natuurlijk de ethische aspecten, migratie en recht op gezondheid en noem maar op.

Buiten alle wetten en conventies en dergelijke die we moeten bestuderen, horen we ook praktijkverhalen. Hoe mooi de wetgeving ook in elkaar kan steken, de vraag is: wat gebeurd er in realiteit in de praktijk, vooral met minderheidsgroepen en hoe kun je een bijdrage leveren?

Onze studiegroep heeft een rijke ervaring en ik voel me zo bevoorrecht te zijn hieraan deel te mogen nemen. Cursisten van ‘all over the world’. We reizen via verhalen en ervaringen vanuit Cuba via Guatemala via Kameroen naar Jemen en Palestina. Van Iran, Afganistan en Jordanië via Tanzania naar, Nederland, Benin, Duitsland, Pakistan et cetera.

Slechts twee voorbeelden, gewoon om even mee te kijken hoe simpel veel onrecht bij een bepaalde groep terecht kan komen EN hoe bevoorrecht we in Nederland zijn.

De eerste vanuit een ontwikkelingsland, het kan overal zijn. Zoveel wetten en conventies worden hier overschreden. Hoe is toch de realiteit! Hoever ligt de praktijk af van de theorie?.

Een casus die we kregen:
Anna, 17 jaar oud en zwanger, uitgehuwelijkt op 16 jarige leeftijd. Ze woont in een arm maar vredig land, ver weg van de hoofdstad in een liefelijke, landelijke maar tegelijktijdig ook zeer geïsoleerde omgeving met weinig wegen. Het land brengt bijna niets op dus is haar man elders in het land aan het werk gegaan in een mijn. Anna kan niet met hem mee omdat de leefomstandigheden in het kamp waar de mijnwerkers wonen erg slecht zijn en zeker gevaarlijk voor een zwangere vrouw. Anna heeft slechts drie jaar lagere school gehad, werkt op het land en moet zorgen voor haar schoonouders. Er is vrijwel geen voedsel dus geeft ze haar eigen schaarse maaltijden vaak aan hen, waardoor zijzelf sterk ondervoed raakt en een ernstige bloedarmoede ontwikkeld. Geen gezondheidscentra in de directe omgeving en geen transportmiddel of geld voor transport aanwezig. Dit maakt dat zij haar bevalling thuis doet, onder toezicht van haar schoonmoeder. De bevalling is langdurig en zwaar en Anna krijgt nadien een bloeding. Het is ondertussen middernacht dus haar schoonmoeder kan niets anders doen dan de volgende dag afwachten voordat zij haar naar een kliniek kan laten vervoeren. Echter als de zon opkomt, is Anna overleden.

Of een tweede voorbeeld:
In land X bestaat geen homofilie en ook geen prostitutie en als je dit beroep uitoefent, homosexueel bent of als je HIV+ bent dan kom je in de gevangenis. Hoe bescherm je een bevolking of een bevolkingsgroep met verhoogd risico (zoals prostituees of mannen die seks hebben met mannen) tegen HIV infectie? Hoe pak je dit aan bij een regering die dit probleem totaal ontkent?

Dan krijg je discussies over het gevaar van je nek uitsteken. Hoor je vertellen over collega’s of vrienden die verdwenen zijn. Dan denk je na, hoever ga je voor jezelf, waar ligt je persoonlijke grens? Hoe voorkom je dat je anderen in gevaar brengt door jouw idee, jouw daad? Maar praat je ook over 70 jaar geleden in Europa, dat homofilie een gevaar voor de samenleving betekende, dat homoseksuelen in een concentratiekamp werden geplaatst onder het Hitler regime en dat we dus 60+ jaar nodig hadden om hier ook tot meer tolerantie en acceptatie van homofilie te komen. En uiteraard is het nog steeds niet zo geaccepteerd als zou moeten, zijn er nog steeds vooroordelen, zo ook tegen prostitutie en mensen die met HIV leven.

En hoe implementeer je een lesprogramma over sexuele voorlichting op scholen als je als regering zijnde het recht op informatie verstrekking wel wilt handhaven, maar belangrijke religieuze leiders en daardoor de ouders zelf tegen een dergelijke voorlichting zijn en denken dat wat niet besproken wordt ook niet gebeurd?

Hoever willen we gaan met genetische informatieverstrekking? Wat zijn de gevaren en in hoeverre heb je recht om NIET te willen weten?

Maar we hebben ook reuze lol, als we rapporten en schaduwrapporten leren lezen en zelf moeten maken waarin we bijvoorbeeld de positie van een regering moeten verdedigen die bepaalde problemen ontkent. Hoe ontken je dit op een geloofwaardige manier en natuurlijk ook: hoe stel je als niet regeringspartij vragen over diezelfde problematiek die ontkent wordt – zonder het risico te lopen het land uitgezet te worden.

Daarnaast ook de heerlijke vrouwenkletspraat die wereldwijd gelijk is. Waar vind ik leuke truien die betaalbaar zijn? Willen afvallen terwijl alles zo ontzettend goed smaakt… Vergelijkingen maken over manieren van leven. Een opmerking vanuit een land uit het Midden Oosten: Wat bijzonder dat je hier gewoon buiten kunt sporten, ik doe dit op mijn slaapkamer, bij ons kan dat echt niet…
En: Hoe veilig ziet het er hier uit om kinderen buiten te laten spelen, zelf naar school te laten gaan. Wat een overdaad aan vitamines en dergelijke in het dagelijkse menu.

Nou ja, al met al is het voor mij persoonlijk zeker de moeite waard om hier een paar weken te zitten. Het examen is weer wat anders, gezien de vele wetgeving, daar heb ik een zwaar hoofd in… Maar ik ga mijn best doen dit te halen.

Ciao!

Laatste gedachten voor ik op reis ga…

En dan moet je weer naar Europa.
Zwanger van een gezondheidscentrum stap je toch dat vliegtuig weer in met maar één gedachte, je wilt weer terug zijn voor de zevende maand. Immers daarna mag je niet meer vliegen, verhoogd risico voor moeder en vliegmaatschappij.

Dan kun je beter blijven zitten waar je zit om je ongeboren kind zijn toekomstige longen te laten ontwikkelen – een goed gewicht te laten verkrijgen voordat hij of zij ter wereld komt.

Ondanks de bescherming van vader en moeder zijn er zoveel gevaren die op de loer liggen na je geboorte. Zeker in de eerste vijf levensjaren hier in Afrika, waar kids overlijden aan (luchtweg)infecties, diarree/uitdroging, malaria, ondervoeding/slechte weerstand door eenzijdig voedsel en meer van dat soort dingen.
Dit gevaar is er dus ook voor ons gezondheidscentrum, gecreëerd in solidariteit met Nederland, het CSSK.

Het vordert gestaag met het bouwen en hoewel het geraamte nog niet helemaal klaar is, zijn bijna alle ingrediënten aanwezig om de foetus compleet te maken en straks als er afgewerkt gaat worden dan hebben we een kindje dat klaar is om geboren te worden.

Maar dan volgen er eerst vijf spannende jaren. Angstige jaren hier in Benin. Eigenlijk zijn we als Nederlanders al weer te voorbarig geweest, door het kind al een naam te gegeven (Centre de Santé ‘la Solidarité’ de Koutchagou) voordat het geboren is. Hier geven veel mensen het kind pas een naam als het een half jaar tot een jaar oud is, gewoon omdat ze eerst het gevoel willen hebben dat hun kind blijft leven.

Dus laten we ons eerst eens focussen op de eerste vijf jaren. Welke gevaren liggen op de loer?

(Lucht)weg infecties, ondanks voorzorgsmaatregelen toch mensen in de staf moeten houden die op de oude voet verder willen werken en dus via verbale en non-verbale boodschappen de nieuwelingen infecteren. Sommige bacteriën zijn zeer namelijk zeer halsstarrig, denk aan gebruiken waarbij medicijn verkoop onder de tafel belangrijker is dan het diagnosticeren van het probleem. Of gebruiken waarbij zeep voor het gezondheidscentrum ook nodig is bij het personeel thuis.

Diarree, we moeten waken voor te veel onkosten in verhouding met de inkomsten

Uitdroging, onvoldoende aanvullende fondsen vanuit Nederland

Malaria, een parasiet overgebracht door een klein, schijnbaar onschuldig mugje, dat je gemakkelijk over het hoofd ziet. Deze parasiet kan in 24 uur de haarvaten in je nieren en hersenen volledig volproppen met soortgenoten, met alle gevolgen van dien. Dus beducht zijn voor het gevaar dat positieve ontwikkelingen door kleine geesten met te grote invloed, geblokkeerd kunnen worden (klein ambtenarij). We moeten er dus voor zorgen dat de hersenen en nieren van het CSSK niet uitgeschakeld worden.

Ondervoeding, eenzijdig voedsel en slechte weerstand, er moeten dus goede werk- en leefomstandigheden gecreëerd worden voor het personeel dat er werkt.

Denk aan bijscholing om het niveau op peil te brengen en te houden, aanpassingen op de werkplek om deze bijscholing ook in praktijk te kunnen brengen, goede huisvesting, een of andere service dienst inschakelen voor het transport van groente en fruit dat wel in de stad voorradig is maar niet bij ons, we moeten iets gaan creëren om te ont-stressen in een omgeving waar het enige vertier ter plaatse een paar lokale kroegen is.

Zorg dragen dat er betere scholing en betere gezondheidszorg voor de gezinnen van het personeel komt. Want dat is een van de redenen waarom men niet wil werken in Boukombé. De scholen hier staan zeer slecht bekend (laagste resultaten landelijk!) en er is geen toegang tot een goed ziekenhuis tenzij je 100 km gaat reizen over slecht onderhouden wegen. Dus wat hebben zij – de personeelsleden – hun kinderen, hun echtgenotes te bieden in een regio waar zelfs geen stromend water en geen elektriciteit is op het gezondheidscentrum waar zij werken?

Wat mij direct brengt bij het punt dat onze ambulance tot nader order is uitgeschakeld want toen ik gister de piste reed kon ik niet anders doen dan constateren dat er drie punten zijn in de weg die op dit moment levensgevaarlijk zijn voor onze ambulance om te passeren, zeker in de nacht zonder verlichting. En de ambulance verliezen is erger dan een patiënt, hoe hard dit ook klinkt. Ik heb de burgemeester en regio arts op de hoogte gebracht van dit besluit en we hopen dat om te beginnen in ieder geval de brug die half is weggeslagen gerepareerd gaat worden.

Afijn, je wordt geboren en dan begint de échte taak van de ouders, voor je zorgen en je dusdanig opvoeden dat je op een gegeven moment zelfstandig kunt wonen en een evenwichtig mens wordt dat in staat is voor zichzelf en voor de maatschappij iets te betekenen.

De basis zijn de eerste levensjaren en in Afrika worden deze bemoeilijkt door allerlei factoren die uiteindelijk terug te voeren zijn naar de ongelijke verdeling van geld, goederen en grondstoffen hier op deze wereld. Het is moeilijk werken onder deze omstandigheden en toch vind ik het een uitdaging om juist zonder allerlei faciliteiten iets voor elkaar te krijgen.

Ik hoop dat u in Solidariteit met Jetse en mij, met ons team in Nederland, met ons team in Benin, mee wilt helpen aan een kleine verbetering in deze ongelijke wereld.
Er is een lange adem voor nodig en veel geduld, WIJ hebben dat, ook al willen we er soms weleens de brui aangeven. Help ons om onze lange adem te behouden.

Bezoek ons op www.aktiebenin.nl of volg ons op FaceBook http://www.facebook.com/StichtingAktieBenin

Onafhankelijkheidsdag in Benin

Een augustus 1960
heeft Benin zichzelf – na een bloedige strijd – onafhankelijk gemaakt van Frankrijk.
Dus ieder jaar een groot feest en dit jaar viel de eer aan Natitingou om de
president YAYI Boni te mogen ontvangen.

Als je alleen het defilé bekijkt en de festiviteiten beoordeelt dan zou je kunnen denken dat het een verspilling van geld is, maar naar mijn mening is deze dag van groot belang
voor het volk. Wij hebben in Nederland onze Koninginnedag, hier heeft met ‘jour
d’indépendance’ en men geniet met volle teugen. Twee dagen lang feest (en de
derde dag verschijnt er geen mens op zijn werk omdat men moe is…. Maar afijn).

De plaats waar de president zelf verschijnt is van groot belang want dat betekent eenvoudig weg een enorme economische push in de desbetreffende regio. Men legt
straatverlichting aan, de hoofdweg wordt verbreed, het voetbalstadion wordt
opgeknapt, de aanwezige ziekenhuizen en andere staatsgebouwen krijgen allemaal
een verfbeurt, wegen uitkomend op de hoofdweg worden bestraat, bomen worden
geplant, kortom een enorm verschil. Er schijnt een speciaal budget te zijn voor
die dag en voor die regio waar de president zich gaat vertonen om de militaire
parade af te nemen.

Natuurlijk blijven er miljoenen FCFA aan de strijkstok hangen en kun je jezelf afvragen of
de infrastructuur niet had kunnen worden opgeknapt zonder dat de president
verschijnt. Maar arm of rijk, we zijn allemaal gek op een feestje. Een ieder
wil de misère van elke dag wel een keer vergeten. Men drinkt, eet, danst,
bekijkt en wordt bekeken. Mensen reizen van verre om te kunnen genieten van de
prachtig versierde paarden waarop de traditionele strijders zich vertonen, van
de militairen die mooi opgedoft zijn, van de ‘elite jeugd’ die zijn toegelaten
op de militaire school vanaf de leeftijd van 13 jaar omdat zij bij de drie
beste leerlingen van de gehele provincie behoorden op de lagere school. Ze worden
gedrild maar krijgen alle kansen om datgene te studeren wat ze willen, gaan
naar de universiteit in het buitenland op kosten van de staat. Dit zijn de
jongeren die de toekomst van het land moeten garanderen.

En natuurlijk moet ieder kind een kans hebben om naar school te gaan, maar geloof me, ik
vraag me weleens af wat het nut is van de campagne ‘ieder kind naar school’ als
ik zie onder welke omstandigheden dit gebeurd en hoe slecht het onderwijs is
dat wordt gegeven. Privéscholen zijn prima, maar scholen van de staat en
speciaal scholen in de Bushbush…. Om nog niet te spreken over het feit dat
kinderen nadat ze een beetje wat geleerd hebben ook verder willen studeren. Dan
lukt het ze soms (met vele malen zitten blijven) om hun middelbare school diploma
te behalen en dan kan men geen vervolgopleiding doen volgens simpelweg omdat
hun niveau te laag is. Omdat ze zakken voor de toelatingstest, omdat ze niet
kunnen concurreren met degene die van jongs af aan naar een privéschool zijn
geweest. Maar… ze willen niet meer werken op het land, het platteland stroomt
leeg, ouderen en armen blijven achter en wat gebeurd er dan? Geen werk, wel
eten nodig hebben, in de stad gaan wonen in de hoop op een betere toekomst, dus
vaak criminaliteit en prostitutie.

Het probleem wordt echt niet opgelost door iedereen de lagere school te laten volgen en
vervolgens te laten zwemmen in het diepe terwijl ze nauwelijks durven pootje
baden…

Afijn, gewoon even wat er door mijn hoofd speelt op dit moment. Het effect van het onderwijs en de resultaten zouden naar mijn idee beter zijn als er bijvoorbeeld een ander beloningssysteem zou komen voor zowel de leerling als de leerkracht, een gespecialiseerde opleiding voor leerkrachten zou ook niet gek zijn en daarnaast meer scholen om direct na de lagere school een ambacht te leren, zo is onze economie ook ooit begonnen. En ach zo zijn er nog wel wat ideetjes… maar ja….

Willen jullie foto’s zien van het defilé kijk dan even onder foto albums op onze Facebook
site  http://www.facebook.com/StichtingAktieBenin  en ben je nog geen lid maar waardeer je ons werk? Please klik even op ‘vind ik leuk’ als jezelf ook een Facebook account
hebt.

Zwanger van een gezondheidscentrum

Als laatbloeier bereik ik toch wel altijd mijn doel. Soms wat meer gehavend vanwege die lange aanloop ernaar toe, maar toch… Waarschijnlijk ga ik het voorjaar 2012 bij de opening van het CSSK hetzelfde gevoel krijgen als na de bevalling mijn kinderen. Een baby wordt op je buik gelegd en alle pijn is vergeten – maar gelijktijdig besef je dat het echt een mensje is en dat je een heel grote verantwoording hebt gekregen voor de komende 20 jaar. Het is fijn als je deze verantwoording kunt delen met een partner.

Een soortgelijke ervaring zal denk ook in mijn wezen doordringen als het lintje geknipt gaat worden. Deze zwangerschap is soms leuk, soms vervelend, vaak vermoeiend, spannend en onbekend en eigenlijk een beetje te lang voor deze “vrouw op leeftijd” die dankzij het tropische klimaat en wat andere factoren toch wat sneller oud is geworden. Daarnaast moest veel energie gebruikt worden tbv een aantal werkzaamheden die er weliswaar bij horen, maar deels toch echt niet voorzien waren als werkzaamheden voor deze dame in kwestie.

Afijn, al met al een mooi leerproces maar vooral ook een olifantendracht om zo maar te zeggen. Maar goed, na dat lintje doorknippen (wat ergens in februari 2012 gaat gebeuren hopen we) gaan we ons op het opvoeden focussen, zodat deze baby ooit zal uitgroeien tot een mooi zelfstandig wezen. Dat gaat helemaal lukken, ik heb er alle vertrouwen in, zeker met een fantastische echtgenoot aan mijn zijde en een super team aan partners in Nederland. Samen krijgen we dit kindje groot.

Prioriteiten en secundaire arbeidsvoorwaarden

Als de motor niet meer wil: DUWEN

Het verkeer en de deelnemende voertuigen en hun bestuurders blijven me intrigeren hier in Benin.
Het is een gekkenhuis hier in Cotonou maar ook bij ons in het Noorden zien we ook al meer brommers en moto-bikes. Mensen die niet langer op de fiets willen rijden omdat dit geen ‘status’ heeft en zij die al tijden op een brommer rijden willen nu opeens een auto om dezelfde reden.

En dan worden deze OF op afbetaling gekocht (waarvan snap ik nog steeds niet) OF ze zijn zo oud dat ik me afvraag of het niet beter is zo spoedig mogelijk een wet te vervaardigen die dit soort roestbakken verbiedt, immers slecht voor het milieu en levensgevaarlijk. Remmen doen het niet, onderdelen vliegen tijdens het rijden van het voertuig af en voertuigen kantelen omdat ze een combinatie van te zwaar beladen en te hard door de bocht vliegen niet onder controle hebben.

De smog in Cotonou is trouwens prachtig zichtbaar tijdens de spits en als een auto de heuvel niet kan nemen dan duwen we hem er met mankracht overheen . Uiteraard blijft het grootste deel van de vrouwen alles te voet doen. Over het algemeen hebben – zeker in het Noorden – alleen vrouwen met een baan of werkzaam in een project een motor/scooter tot hun beschikking.

Maar het blijft verrassend waar men prioriteiten legt. Men heeft geen elektriciteit, geen stromend water, maar wél een mobiele telefoon die wordt opgeladen tijdens de kerkdienst of op andere lucratieve plaatsen (zoals op marktdagen op ons terrein indien men de wacht kent). En geen krediet natuurlijk, als je iemand wilt spreken dan ‘biep’ je even. Gevolg dat ik tig ‘biepjes’ per dag ontvang en gewoon niet terug bel als het nummer niet in mijn telefoon bekend is. Gevalletje jammer dan.

Men heeft geen geld voor onderhoud maar koopt dus wel nieuwe motoren of krijgt ze via projecten. Deze kunnen vaak na een jaar of twee weer op de schroothoop omdat men al die tijd nog nooit een remblokje heeft vervangen, olie heeft ververst of you name it. Uiteraard heeft bijna niemand een rijbewijs (ik denk bij ons in de regio alleen ons personeel omdat ik dat verplicht stel) en men leent de voertuigen naar willekeur uit aan Jan en alleman, krijgt ze dan terug met lege tank, vaak beschadigd of met kapotte onderdelen en het wordt ook gewoon geaccepteerd.
Waarom kan ik niet zo denken, voelen, leven zoals men hier doet?

Ik leen geen voertuig uit, zelfs geen fiets! Men maakt al genoeg apparatuur kapot door nalatigheid, of onnadenkendheid of onwetendheid. Nu weer mijn centrifuge. En dat is voor mijn personeel niet zo’n ramp, die zijn gewend zonder te leven, maar voor mij ongelooflijk balen, eigenlijk een regelrechte ramp. Want ik moet het al zonder wasmachine doen en kan echt niet ook nog met de hand de was uit gaan wringen, dat weigeren mijn handen om moverende redenen. Bovendien stinkt alles in de regentijd naar schimmel als het te lang duurt voor het droog is. En je gaat hier niet ff naar de winkel een nieuwe centrifuge kopen of een vervangend onderdeeltje. Heel vermoeiend zijn dit soort dingen. Ik wou dat ik makkelijker was in deze, dat zou echt ergernis schelen voor mijn eigen persoon. Je maakt het zo lastig voor jezelf op die manier.

Maar ja, ‘t vogeltje zingt zoals het gebekt is en ik kan niet anders dan zo voelen want ik ben opgevoed met de lessen dat je respect hebben voor een ander en ook zijn spullen en wat ik aan spullen heb is bereikt door zelf hard te werken, dat is niet aan komen waaien.
Maar goed, daarom hebben we de tijd ook achter ons gelaten dat we aan mensen van alles en nog wat kado (laten) doen. Hoeveel spullen er bij ons personeel al op de schroothoop achter hun huis zijn beland, dat wil je niet weten.
Nu nog een aanvaardbare manier vinden waarbij het onderhoud van de motoren van FSAB (op kosten van de stichting) niet zo vermengd wordt met de privé motoren van het personeel.

Men denkt altijd dat ik dit soort dingen niet door heb, maar het heeft niet te maken met niet zien, maar des te meer met nog niet de juiste manier gevonden hebben om het probleem aan te pakken. Want Afrika gebruikt andere methodes en je kunt niet zomaar naar iemand toestappen en zeggen : bladiebladiebla. Je moet hier met soepelheid en intelligentie om de hete brij heen kunnen stappen en de weg naar je doel volgen. Natuurlijk moet je ook hierin een bepaald niveau, systeem accepteren, als zijnde ‘secundaire arbeidsvoorwaarden’, maar op dit moment loopt nu eigenlijk wel een beetje de spuigaten uit. Aan de andere kant, hoeveel wordt er gekopieerd, geinternet en anders wat gedaan in de tijd van de baas als je in Nederland werkt ? Dat komt natuurlijk op hetzelfde neer. Misschien toch maar langs mijn rug weglaten glijden ?

De groei van wettelijke gerechtigheid

Er gaan dingen langzaam maar zeker een bepaalde richting in waarvan wij –Nederlanders – vinden dat dit de juiste richting is.

Ik wil op voorhand de mensen die roepen « wat erg dat dit bij jullie gebeurd ! » of die zeggen « het is toch verschrikkelijk wat DIE mensen elkaar daar aan doen » of weet ik veel wat voor een andere vooroordelen hebben – iets zeggen. Als ik BVN kijk zie ik nieuws over incest in NL, over zedendelicten en misbruik van kinderen in de kerk, misbruik van invaliden in geestelijke gezondheidcentra, een vrouw die vier keer zwanger wordt zonder dat ‘men’ het merkt en vier keer een baby om het leven brengt (welk een eenzaamheid zal haar daartoe gedreven kunnen hebben ?) en dit geval staat niet alleen. Ik hoor over misbruik van kinderen in een kinderdagverblijf waarbij kinderen van 1 jaar oud gepenetreerd zijn ! Ik hoor en zie veel over mistoestanden in Nederland, zo een beschaafd land. En niet gepleegd door moslims, of Afrikaners of weet ik veel wat voor « buitenlanders » maar gewoon door Nederlands hulpverleners, Nederlandse medewerkers, Nederlandse autochtonen.

Dus denk daaraan en oordeel niet. Maar ik hoop dat jullie met mij zien welke vooruitgang er hier gaande is ,via dit onderstaande verhaal.

Wat is hier gebeurd? Iets dat vaker gebeurd, maar er heeft een kentering plaats gevonden. Een meisje van 10 jaar wordt door haar leerkracht meegenomen om naar haar familie te gaan tijdens de vakantie. Halverwege stopt hij, neemt haar mee het land in en verkracht haar. De leraar rijdt weg en laat haar achter langs de kant van de weg. Ze bloed enorm en loopt 9 kilometer terug naar waar ze vandaan kwam. Deze mensen brengen haar naar een gezondheidscentrum, de dokter wordt erbij gehaald ivm de lichamelijke staat van haar vrouwelijkheid. Er wordt gepraat met de ouders, na aandringen zijn ze bereidt aangifte te doen ! Er wordt aangifte gedaan maar de ouders trekken de aanklacht in. Ze gaan het onderling regelen met elkaar (zoals hier gebruikelijk is, een meisje is geen maagd meer, dus krijgen de ouders een compensatie).

De desbetreffende arts zoekt een oplossing. Hij wil dat dit soort praktijken aangepakt gaan worden, hij wil dat meiden zich beschermd voelen bij hen bij wie zij veilig horen te zijn. Hij overlegt met de brigade, zoekt hulp bij de beide vrouwen groepen die er hier in de regio zijn en gaat met beide vertegenwoordigers praten. Eén groep is direct bereidt te gaan praten met de familie. Ze willen zelfs, indien de officiële aanklacht niet geplaatst wordt, een protestmars op poten zetten tegen de leerkracht, tegen de afhandeling van de zaak. Het is voor hen mogelijk om dit binnen een paar uur te realiseren, hier in dit dorp, ondanks de afwezigheid van het grootste deel van de vrouwen omdat iedereen op het land aan het werk is, ter voorbereiding van het regenseizoen.

Gelukkig is deze mars niet nodig. Na overleg blijft de aanklacht staan, de leerkracht is in hechtenis genomen en er gaat een proces komen. Het is wettelijke gerechtigheid in de kinderschoenen, maar WOMEN POWER is coming up. En ik houd zielsveel van deze dappere dokter. Maar dat deed ik al :).

Vertraging in de dagelijkse praktijk

Gewoon even wat er vanmorgen gebeurd is. Bij ons in Boukombé, waar sinds september 2007 de mobiele telefoon zijn intree heeft gedaan, anders was het nog veel beroerder om hulp te krijgen.

Availability: is er een gezondheidspost aanwezig in je omgeving?

Accessebilty : hoever woon je van het gezondheidscentrum of ziekenhuis? Heb je een transportmiddel? Is de weg überhaupt begaanbaar?

Affordability : heb je geld voor je transport? Voor je consultatie? Voor je behandeling?

Accountability : dus is er deskundig ter plaatse als je aankomt? Is er überhaupt iemand als je aankomt? Zijn er medicijnen? Wordt er niet gestaakt?

Approval : ben je vrij om te gaan en staan waar je wilt?

Half vijf vanmorgen wordt onze ambulance chauffeur gebeld door een staatscentrum. Ondanks dat het feit dat zij zelf een ambulance hebben. Hun chauffeur is namelijk niet te vinden… Er is een speciaal programma voor zwangere vrouwen in nood, mede dankzij geld uit NL, dus dat is niet heb probleem in deze, maar… Onze chauffeur komt en ondertussen is er iemand naar het dorp gestuurd om toestemming te vragen aan de oudste familieleden om de vrouw naar Tanguiéta te laten gaan en toestemming is nog niet gekomen. Er wordt weer iemand achteraan gestuurd, want de vrouw moet echt weg, dat is beter voor moeder en kind…

Om half acht komt onze chauffeur onverrichter zake thuis, hij gaat eerst eten en wordt wel opnieuw gebeld als de toestemming er is.

Toen Landry – afgelopen maart- een praatje hield voor gynaecologie op het UMCG leek het allemaal zo raar, zo ver weg, – daar in het Nederlands ziekenhuis – waar alles zo perfect geregeld is. Dan hoor je over de realiteit hier in onze gemeenschap, de problematiek in onze regio, een keer verteld door onze eigen regio arts. Fantastisch leuk om te zien en te horen. En het is waar!

Bij ons duurt het namelijk gemiddeld 6 tot 7 uur voordat een ‘urgence’ eindelijk weg kan gaan naar de plaats van bestemming, zeker als je vrouw of kind bent. En dan nog het transport zelf, trek daar ook nog maar 1-3 uur voor uit. Afhankelijk vanwaar je opgehaald moet worden en waar je naar toe gebracht moet worden en of het regent of niet.

Vanmorgen is dit allemaal weer bevestigd. Maar we gaan met goede moed verder en hopen dat moeder en kind het gaan redden. Alhoewel het inmiddels half negen is en het telefoontje nog niet is gekomen…

Pierre wordt zojuist gebeld, hij gaat rijden!!! Gelukkig, dit soort dingen maken je zo machteloos. Maar het komt vast goed nu!